Kwiecień 20 2018 22:17:04
Nawigacja
· Strona główna
· Artykuły
· Download
· FAQ
· Forum
· Linki
· Kategorie newsów
· Kontakt
· Galeria zdjęć
· Szukaj
· Forum studentów Biologii UAM
· wirusologia - notatki
· genetyka - notatki z ćwiczeń cz.1
· genetyka - notatki z ćwiczeń cz.1 v2
· genetyka - notatki z ćwiczeń cz. 2
· genetyka - notatki z ćwiczeń cz. 3
· genetyka - notatki z ćwiczeń cz. 4

 

Niekodujące sekwencje DNA

Introny



Istnienie intronów odkryto w 1977r podczas pierwszego sekwencjonowania DNA eukariotów. Niektóre z tych ,,wtrąconych sekwencji’’ (intervening sequences) pozostawały na miejscu przez mln lat zachowując swoją pozycję podczas różnicowania się gatunków, inne introny pojawiały się i znikały.

Znanych jest 8 różnych typów intronów
- introny GU - AG
- introny AU - AC
- introny grupy I
- introny grupy II
- introny grupy III
- introny bliźniacze
- introny pre tRNA
- introny archebakterii (archeony)
* formy znane u prokariotów

Introny GU - AG
występują w genach eukariontów kodujących białka (pre mRNA). Stanowią one część dłuższych, konserwatywnych sekwencji, które znajdują się w miejscach wycinania intronów 5’ i 3’ cechuje je duża różnorodność.

Introny AU – AC

Znaleziono w 20 genach roślinnych Drosophila i człowieka. Mają one konserwatywną ale podlegającą zmianom sekwencję. Ich wycinanie przebiega podobnie jak wycinanie intronów GU – AG ale bierze w nim udział odmienny zestaw czynników związanych z tym procesem.

Introny gr. I
26S
Obecnie w genach 26S rRNA i wielu genach mtDNA. Są zdolne do samowycinania się (prawdopodobnie z udziałem białek). Mają silnie konserwowaną strukturę drugorzędową, zawierają ORF kodującą białko maturazy, odgrywające rolę w składaniu RNA.

Introny gr. II

Są obecne w genach mitochondrialnych. Są zdolne do samowycinania się bez udziału białek i ATP. Mają silnie konser. strukturę II-rzedową.

Introny gr. III

Występują w genomach organellowych, podlegają samowycinaniu zgodnie z mechanizmem podobnym do intronów gr. II (czyli jak u Tetrohymena), ale są od nich mniejsze i mają odrębną strukturę II-rzędową.

Introny bliźniacze (Twinintrony)

Skomplikowane struktury utworzone z 2 lub więcej intronów grupy II i/lub gr. III (jeden intron w drugim). Są wycinane w określonej kolejności.

Introny archebakterii

Występują w genach tRNA i rRNA. Są wycinane przez rybonukleazę podobną do tej, która bierze udział w składaniu eukariotycznego tRNA.

POCHODZENIE INTRONÓW



Odnośnie ewolucji intronów istnieją dwie przeciwstawne hipotezy:
  • introny ,,późno’’
    hipoteza zakładająca, że introny pojawiły się w ewolucji stosunkowo niedawno i następuje ich stopniowa akumulacja w genomach eukariotycznych.
  • introny ,,wcześnie’’
    introny według tej hipotezy są bardzo stare i następuje ich stopniowa utrata z genomu eukariota.

Aktualne dowody nie obalają żadnej z hipotez!!

ALTERNATYWNE WYCINANIE INTRONÓW



Na matrycy tego samego genu mogą być produkowane nieco odmienne białka. Decyduję o tym wybór sygnału rozpoczynającego i kończącego transkrypcję oraz sposób wycinania intronów. Przykład stanowi gen kodujący łańcuchy lekkie miozyny kurczęcia. W tym genie występują dwie sekwencje (TATA) wyznaczające miejsce przyłączenia polimerazy RNA i rozpoczęcia transkrypcji, jedna w odcinku poprzedzającym gen, a następna między pierwszym i drugim egzonem.

Jeżeli transkrypcja rozpoczyna się w pierwszej pozycji, to powstanie długi transkrypt heterogennego RNA (hnRNA), z którego następnie w czasie wycinania intronów zostanie wycięty także drugi i trzeci egzon. Z takiego mRNA powstaje forma miozyny LC1 syntetyzowana w mięśniach wczesnego zarodka kury. Jeżeli transkrypcja rozpocznie się dopiero od drugiej sekwencji TATA, to powstanie krótszy transkrypt (hnRNA) pozbawiony pierwszego egzonu, a ponadto w czasie wycinania intronów zostanie wycięty także egzon czwarty.
Z tego mRNA powstanie forma miozyny LC3, która jest syntetyzowana dopiero po 14 dniach rozwoju zarodka. Jeden gen może więc kodować odmienne białka syntetyzowane w różnym okresie rozwoju lub w różnych tkankach. Także alternatywne sposoby wycinania intronów zwiększają plastyczność funkcjonowania genów. Warto też zwrócić uwagę, że pojęcie egzonu i intronu są względne, gdyż dany egzon może wejść w skład mRNA lub zostać wycięty razem z sąsiadującymi intronami, stanowiąc wtedy sekwencję niekodującą.

Schemat powstawania dwu różnych mRNA z jednego genu kodującego łańcuchy lekkie miozyny kury. Z długiego transkryptu, rozpoczynającego się od pierwszej sekwencji TATA, powstaje mRNA dla łańcucha LC1 składający się z egzonów 1,4,5,6,7,8,9 z transkryptu krótszego zaś – mRNA dla łańcucha LC3 złożony z egzonów 2,3,5,6,7,8,9.

UKIERUNKOWANE PRZEMIESZCZANIE SIĘ INTEINY



Inteina to wewnętrzny segment polipeptydu usuwany w procesie wycinania zachodzącym zaraz po zakończeniu translacji. Proces ten jest białkową wersją wycinania intronów z pre-RNA. Jednocześnie z usunięciem intein następuje połączenie dwóch zewnętrznych segmentów ekstein. Pierwsze inteiny odkryto u Sacharomyces cerevisiae w 1990r.

Selfsplicing (protein splicing) protranslacyjna obróbka białka polegająca na wycinaniu intein (sekw. przerywające w białkach) i łączeniu ekstein co zapewnia białku aktywność.

Udowodniono istnienie 20 intein w genach archeonów bakterii i niższych eukariontów (tutaj zarówno w genach jądrowych jak i organellowych). Sugeruje się, ze są one dość rozpowszechnione (zidentyfikowano ponad 100 ,,hipotetycznych intein’’). Większość z nich ma dł. 300-600 a-a.

Inteiny podobnie jak introny gr. I uczestniczą w procesie ukierunkowanego przemieszczania się inteiny (intein homing). Komórka heterozygotyczna pod względem genu zawierającego inteinę ma jeden allel genu z inteiną i jeden bez inteiny. Po wycięciu z białka inteiny (specyficznej- w stosunku do sekw. endonukleazy), przecina ona w odpowiednim miejscu gen nie zawierający inteiny.

Fragment DNA kodujący inteinę może teraz ,,przeskoczyć’’ w miejsce odpowiadające jej (inteiny) insercji w genie kodującym bezinteinową wersję białka. Skutkiem tego jest przekształcenie bezinteinowej wersji genu w wersję zawierającą inteinę ,,homing’’ jest najprawdopodobniej mechanizmem przenoszenia się samolubnego DNA.

INTEIN HOMING WYMUSZONA REKOMBINACJA



ENazy
Endodeoksyrybonukeazy typu II są to enzymy bakteryjne służące do cięcia obcego (fagowego) DNA. Nie tną one sekwencji własnych, ponieważ w sekwencjach rozpoznawanych przez enzym sa zmetylowane. Introny i interny są wektorami dla ENaz kodujący ENazy DNA przenosi się horyzontalnie między róznymi szczepami bakterii.

Istnieją ENazy kodowane przez introny lub inteiny, które przeprowadzają proces ,,homing’’ (ukierunkowane przemieszczanie się ) tj wymuszaną rekombinacje allelu bez intronu z allelem zawierającym intron. ENaza, która nacina DNA allelu bez intronu jest kluczowym czynnikiem inicjacji procesu homing ENazy tego typu umożliwiają niemendlowskie dziedziczenie oraz zajmowanie nowych nisz genomowych przez ,,pasożytnicze’’ introny oraz inteiny.

Geny Intronowe (,,zagnieżdżone geny’’)



Układ genów w którym jeden (lub więcej) genów znajduje się w intronie innego genu tzw. genu gospodarza. W większości poznanych przypadków geny te zlokalizowane są na obu niciach DNA i transkrybowane w odwrotnym kierunku, a w skrajnych przypadkach ich sekwencje kodujące nakładają się. Geny obecne w intronach genomu jądrowego zlokalizowane są na nici DNA kodującej gen gospodarza, jak i komplementarnej i mogą być transkrybowane niezależnie. Geny występujące w intronach (klasy I i II) genów organelli komórkowych obecne są wyłącznie na tej samej nici DNA co ich gen gospodarz i są kotranskrybowane. Lokalizacja genów intronowych oraz sposób ich transkrypcji wskazuje na ich prawdopodobną rolę w regulacji ekspresji genu gospodarza.

Poznane geny w genach człowieka (rysunek)

Nerwiakowłókniakowatość (choroba Recklinghausena)



Cecha autosomalna dominująca z pełną penetracja, ale zmienną ekspresją. Liczne plamy koloru ,,kawy z mlekiem’’ we wczesnym dzieciństwie, nerwiakowłókniakowatość począwszy od wieku młodzieńczego, okolice pachowe upstrzone piegami, nowotwór tęczówki (hamartoma). Liczne powikłania skolioza, lekkie upośledzenie umysłowe (10%), drgawki, guzy OUN (5%) przemiana złośliwa w nerwiakowłókniakowatość. Częstość urodzeniowa 1/3000, 50% przypadków to mutacje de novo. Diagnoza prenatalna niemożliwa.
Mutacje w obszarze genu NF1 są przyczyną jednostki chorobowej nerwiakowłókniakowatości (neurofibromatosis).Charakteryzuje się ona m.in. obniżoną zdolnością uczenia się, nadciśnieniem nerkopochodnym i podatnością nowotworzenia. Niektóre z tych objawów mogą być pośrednim dowodem na powiązanie ekspresji genu NF1 z aktywnością jego genów intronowych (gen OMGP jest odp. za różnicowanie się komórek podczas rozwoju mózgu a jego transkrypty obecne są tylko w oligodendrocytach (CUN). Brak aktywności genu NF1 (np. w wyniku delecji) prowadzi do nadaktywności (nadekspresji) intronowych genów genu NF1 odpowiada w ten sposób za niektóre objawy chorobowe nerwiakowłók. Mutacje w genach EV12A i EV12B są ponadto odpowiedzialne za powstanie przewlekłej białaczki szpikowej typu dziecięcego.

Człowiek
Geny CF VIII/F8A, CF VIII/F8B chromosom X
W locus Xq 2.8 znaleziono dwa geny F8A I F8B w regionie intronu, 22ego genu VIII czynnika koagulacji (krzepnięcia krwi) o nazwie CFVIII. Występują one na nici komplementarnej względem nici DNA kodującej CFVIII.
Geny erb A/ear-1, ear-7 chrom17.
Geny ear-1, ear-7 są homologami genu erb A na chrom. 17q 2.1, na przeciwnych niciach DNA o częściowo nakładających się sekwencjach.

Hipotezy pochodzenia genów intronowych



Hipoteza 1


Geny intronowe pochodzą z insercji samego genu do intronu genu gospodarza. Przeniesienie genu odbyło się przez transpozycję (retrotranspozycje) czyli integrację do chrom gospodarza odcinka DNA będącego kopią transkryptu (mRNA). Geny retrotranspozonowe są (z reguły) pozbawione intronów (które są obecne w genach prekursorowych), często posiadają 3 regiony o charakterze poliadenylowanego końca i rejon integracji oskrzydlony sekwencjami powtórzonymi. Wymogi te spełnia gen Rh4 u Drosophila virilis. Inne geny zagnieżdżone. pochodzące z retrotranspozycji pozbawione intronów to: geny Sąs 1, Sąs 4 gen P i g1 i gen Yak3 (wszystkie ulokowane w locus genu dunce).

Hipoteza 2


Geny intronowe pochodzą z insercji genu wraz z otaczającymi go sekwencjami niekodującymi (co należy rozumieć jako insercję ,,intronu’’, który posiadał już pierwotnie gen do genu gospodarza). Mechanizm translokacji ,,zagnieżdżonego’’ genu jest taki sam jak w hipotezie 1, czyli jest to mechanizm retrotranspozycyjny. Hipoteza nie tłumaczy w jaki sposób nastąpiła transpozycja intronu w genie ,,zagnieżdżonym’’ do intronu genu gospodarza, domniemując udział procesów duplikacji i insercji. Intronowym genem który prawdopodobnie powstał tak, jak to zakłada omawiana hipoteza jest gen Garf wykryty u Chionomus tentans (Diptera). Gen ten jest bardzo podobny do jądrowego genu Garf opisanego u Drosophila ale zawiera sekwencje niekodujące. Wspólny przodek Dr. Melanogaster i chionomas tentans istniał 135-65 mln lat temu co wskazuje na ewolucyjne powiązania organizacji genu Gart u obu taksonów.

Hipoteza 3


Geny intronowe to geny ,,pochłonięte’’ przez wzrost genu gospodarza w czasie jego ewolucyjnego rozwoju. Na takie pochodzenie mogą wskazywać geny o rozległej strukturze, kilku alternatywnych miejscach inicjacji lub/i terminacji transkrypcji. Przykładem genów powstałych w/g tej hipotezy mogą być: locus dunce i gen NF1.

Pseudogeny


Pseudogeny mogą pochodzić albo z defektów powstałych w trakcie ewolucji albo z ekspresji genu jako nieprawidłowy produkt uboczny. Pierwszy typpseudogeny zwykłe to sekwencje powstałe po inaktywacji w skutek mutacji, tworzącej kodon stop w obrębie regionu kodującego genu. Geny takie są niefunkcjonalne ich białkowe produkty są skrócone: nie pełnią swej biochemicznej funkcji. U człowieka także pseudogeny obecne są w rodzinach genów globinowych. Retropseudogeny to sekwencje powstałe w wyniku odwrotnej transkrypcji mRNA pochodzącego z funkcjonalnego genu. Otrzymamy eDNA (komplementarny DNA) może włączyć się do genomu bądź do tego samego chromosomu, na którym leży funkcjonalny gen, bądź do innego chromosomu.

Retropseudogeny


Stanowią kopie jedynie tego regionu genu, który podlega transkrypcji. Brak w nich sekwencji promotorowej, nie mogą więc ulegać ekspresji. Wyjątek stanowią pseudogeny pochodzące z genów transkrybowanych przez polimerazę RNA III, które mają promotory wewnętrzne, znajdujące się w obrębie sekwencji mRNA. Do tej kategorii nalezą elementy Alu. Retropseudogeny nie zawierają też intronów.

Pseudogenom


Pseudogeny odkryte pod koniec lat 70 XX wieku są obecnie przedmiotem intensywnych badań molekularnych w ramach projektu ENCODE, a wstępne wyniki podważają pogląd, że pseudogeny są całkowicie martwymi reliktami (trupami w naszej genetycznej szafie), zaśmiecającymi nasze chromosomy molekularnymi skamieniałościami. Można z nich odczytać ewolucyjną historię współczesnych genów a przez to lepiej poznać genomową ciemną materię czyli obszary pozagenomowego DNA.

W ramach projektu sekwencjonwania genomu człowieka zidentyfikowano ponad 19 tys. pseudogenów a dalsze poszukiwania mogą doprowadzić do tego, że ich łączna liczba przekroczy liczbę genów kodujących białka (21tys na koniec 2004 roku). Głównymi procesami przebudowującymi genomy w czasie ewolucji są duplikacje i retrotranspozycja i one tez są odpowiedzialne za narodziny pseudogenów: nieobrobionych i obrobionych.

Największa liczba około 2 000 obrobionych pseudogenów wywodzi się z rodziny 80 genów człowieka kodujących białka rybosomalne- na przykład z genu RPL21 pochodzi aż 140 kopii pseudogenowych. Geny te ulegają silnej ekspresji co daje więcej okazji do narodzin obrobionych pseudogenów.

Pseudogeny są uwolnione od nacisku doboru naturalnego i łatwo gromadzą mutacje. Zmiany w sekwencji nukleotydów można więc traktować jako zegar molekularny przydatny w badaniu ogólnej zmienności i ewolucji genomu. Wykryto w ten sposób że 99% ludzkich genów ma mysie odpowiedniki i obydwa genomy mimo rozejścia się linii genealogicznych człowieka i myszy ok. 75mln lat temu-zawierają zupełnie identyczne fragmenty nazwane blokami syntenicznymi.

Zajmująca się badaniem psudogenów paleontologia molekularna dostarczyła wyniki wskazujące, że co najmniej dwa pseudogeny kontrolują działalność genów z których pochodzą, a jeden przeszedł reinkarnację. Odzyskane funkcje przez pseudogen (reinkarnacja) dowiedziono dla jednego z krowich genów kodujących enzym rybonukleazę, a pseudogeny kontrolujące ekspresję genów poprzez swoje transkrypty- to gen kodujący syntezę tlenku azotu i regulatorowy gen Makorin 1 u myszy.

Poszukiwanie pseudogenów jest jak narazie oparte na porównywaniu sekwencji do dobrze poznanych genów i braku zauważalnej funkcji. Taki proces eksploracji pozwala odnaleźć młode ewolucyjnie pseudogeny, natomiast bardzo stare i zmienione przez czas sekwencje pozostaną prawdopodobnie niewykryte. Są one reliktami genów wyeliminowanych podczas ewolucji i nie mających współczesnego funkcjonalnego odpowiednika.

Samolubny (śmieciowy) DNA
,,Molekularne śmieci’’:


- pseudogeny
- retropseudogeny
- satelitarny DNA
- minisatelitarny DNA
- mikrosatelity
- transpozony
- retrotranspozony

Obecność w genomach eukariontów olbrzymiej ilości niekodującego DNA jest dziś nierozwiązana zagadką. Spekuluje się, ze nadmiarowy niekodujący DNA pełni jakaś funkcję jeszcze nie poznaną, najprawdopodobniej jest zaangażowany w procesie regulacji. Drugą możliwością jest to, ze niekodujący DNA jest ,,śmieciem’’ albo pasożytniczym ,,samolubnym DNA’’, rozprzestrzeniającym się wraz z kodującym DNA.

Zespół dra. Erica Greena z Instytutu Badań nad ludzkim genomem porównał (2004r) pewien śmieciowy fragment chromosomu 7 człowieka, szympansa, pawiana, kota, psa, krowy, świni, szczura, myszy i trzech gatunków ryb (fugo, kolcobrzucha i Danio pręgowanego). U wszystkich zbadanych organizmów fragment ten był identyczny co wyklucza jego istnienie przez przypadek. Eksperyment wspiera pogląd o niezbędności molekularnych śmieci.
Śmieciowy DNA (junk DNA) może odpowiadać za aktywację niektórych genów związanych z rozwojem zarodkowym. Zakonserwowane od 75mln lat, 480 całkowicie identyczne fragmenty DNA o długości co najmniej 200 par zasad znajduje się w bliskim sąsiedztwie najważniejszych genów sterujących rozwojem myszy, szczurów i ludzi co sugeruje, że odgrywają ważną rolę w regulacji procesu rozwoju zarodkowego różnicowania się komórek (Science Marzec 2005)

DNA satelitarny



Podczas frakcjonowania DNA genomowego eukariontów przez wirowanie w gradiencie gęstości otrzymuje się dodatkowo prążek, który tworzą fragmenty DNA zawierające tandemowo powtórzone sekwencje. Ten typ powtórzeń to DNA satelitarny, składa się on z długich serii tandemowych powtórzeń każda o długości dochodzącej do setek tysięcy pz.
Pojedynczy genom może zawierać kilka różnych typów satelitarnego DNA, złożonego z odmiennych powtórzonych jednostek. U człowieka satelitarny DNA występuje głównie w rejonie centromerowych chromosomów (powtórzenia alfa) gdzie odgrywają rolę strukturalną. Trzy satelitarne prążki w ludzkim DNA zawierają co najmniej 4 różne rodzaje powtórzeń. (przypomnieć funkcje satelitarnego DNA !!!)

DNA minisatelitarny i Mikrosatelity



Minisatelity to powtórzenia sekwencji o długości od 10 do 25 pz. Grupują się w rejonach telomerowych. Są identyfikowane metodą Southerma.
Mikrosaelity (STR= short tandem repeat- krótkie powtórzenia tandemowe) są powtarzającymi się jednostkami o długości 1-4 pz w liczbie powyżej 5 000 w genomie człowieka. Obecnie najczęściej wykorzystywanymi markerami DNA są dinukleotydowe powtórzenia ( CA)n ze względu na ich znaczny polimorfizm i przypadkowe rozmieszczenie. Przydatne też są mono, tri i tetranukleotydowe mikrosatelity, lecz występują one z mniejszą częstotliwością. Mikrosatelity są najczęściej identyfikowane w PCR. Wielkość produktu PCR zawiera się w zależności od liczby powtórzeń zawartych w danym locus.
Biologiczna funkcja minisatelitarnego DNA nie została jak dotychczas wyjaśniona. Z obserwacji wynika, że sekwencje te występują w regionach chromosomów odpowiedzialnych za tworzenie homologicznych par i ewentualna rekombinację. Niektóre minisatelity ulegają transkrypcji, lecz nie kodują a-a cząsteczki białkowej. Uważa się że minisatelitarny DNA może brać udział w procesach regulacji transkrypcji genów, określać trwałość transkryptu i wpływać na strukturę chromosomów.
Mikrosatelitarny DNA jest szeroko stosowany w diagnostyce molekularnej chorób człowieka głównie w tzw diagnostyce pośredniej w której nie identyfikuje się molekularnego podłoża choroby. Dziedziczenie zmutowanego genu można określić na podstawie dziedziczenia polimorficznego markera jakim jest mikrosatelita DNA. Dzięki badaniom sekwencji trinukleotydowych zlokalizowano geny, których uszkodzenie jest przyczyną choroby Huntingtona, dystrofii miotonicznej i zespołu łamliwego chromosomu X. Są to bowiem choroby genetyczne w których występuje tzw. mutacja dynamiczna polegająca na zwiększeniu liczby czteronukleotydów. Rodziny powtarzających się czteronukleotydów (GATA)n i (GACA)n wspólne dla wszystkich eukariota są szeroko stosowane w medycynie sądowej.

Mikrosatelity są bardziej popularne jako markery DNA niż minisatelity z poniżej wymienionych powodów:
- są dogodniej, bardziej równomiernie rozmieszczone w genomie (minisatelity bliżej końców chromosomów).
- są krótsze niż 300 pz (10-30 kopii powtarzalnej sekwencji nie dłuższej niż 4pz) a to umożliwia szybsze i dokładniejsze oznaczanie polimorfizmów, długości za pomocą reakcji PCR niż dla długich sekwencji minisatelitów)

Poślizg replikacji


TREDs Trinucleotide repeat expansion diseases



Choroby ekspansji powtórzeń trinukleotydowych. Poślizg replikacji prawdopodobnie odpowiada też za choroby ekspansji powtórzeń trinukleotydowych, odkryte niedawni u ludzi. Każde z tych schorzeń neurodegeneracyjnych jest spowodowane wydłużeniem stosunkowo krótkiej serii powtórzeń trinukleotydowych ponad dwukrotną długość. Na przykład ludzki gen Holh zawiera sekwencję 5’-CAG-3’ powtórzoną kolejno 10 do 35 razy, która w produkcie białkowym koduje serię glutamin. W chorobie Huntingtona liczba tych powtórzeń zwiększa się d 36-121, co zwiększa długość traktu poliglutaminowego i powoduje powstanie nieprawidłowo funkcjonującego białka.
Patogeneza TREDs indukowana przez RNA.
Komentarze
#1 | grabwurte dnia lipiec 18 2017 14:37:25
#2 | muniekole dnia sierpień 11 2017 22:40:46
Terapia leczeniem trądziku różowatego nie jest sanowana tudzież najprzyzwoiciej jest określać wielkość pod spodem wobec uszczuplenia mierze zaczerwienienia facjacie i metamorfozy palnych, zminimalizowania kwocie, wieku bytowania zaś potędze wymiotów a symultanicznych wykładników świądu, pykania zaś czułość. Dwójka kardynalne rodzaje leczenia trądziku różowatego owo miejscowe tudzież http://www.skuteczne-oczyszczanie.pl/ ustne specyfiki antybiotyczne. Terapia laserowa uległaby także zaklasyfikowana w charakterze odmiana leczenia. Na przestrzeni kiedy w szwungu kilku tygodni koncentraty raz za razem sprawiają chwilowe pocenie się, zaczerwienienie zwykle wraca po zabiegu. Przewlekłe leczenie, na ogół od momentu niepewnego aż do dwóch lat, przypadkiem wić się do ondulacji warcie poziomu przy niektórych pacjentów. Trwałe terapia istnieje nierzadko niepotrzebnego, wszelako niektóre losy poddają po jakiemuś frazeologizmie a otrzymają niezachwianie. Zamiejscowe casusy, pozostawione bez leczenia, pogarszają się wespół z upływem czasu.
#3 | muniekole dnia sierpień 29 2017 21:11:34
kwas glikolowy na zmarszczki oczyszczanie organizmu z toksyn domowe sposoby http://papuzki.webd.pl/forum/index.php/topic,30403.15.html maść na piersi zmarszczki mimiczne u mężczyzn
Dodaj komentarz
Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.
Oceny
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony

Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?
Szukaj na stronie
Logowanie
Nazwa użytkownika

Hasło



Nie masz jeszcze konta?
Zarejestruj się

Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło
Shoutbox
Musisz zalogować się, aby móc dodać wiadomość.

16/04/2018 11:07
<a href=http://ekovse
.ru/>Лучшие биопрепар
аты для производс
тва, правила их применени
я</a>

15/04/2018 17:50
<a href=http://ekovse
.ru/stati/biologic
heskaya-rekultivat
siya>Биологи
ческая рекультив
ация нарушенны
х земель</a>

14/04/2018 16:33

04/04/2018 04:55
зайти в Вконтакте
Зайти через ДоступЕст
ь.RU специальн
ый сервис, чтобы входа в социальны
Đľ

23/03/2018 11:50
Вход через Доступ Есть.RU Анонимайз
ер ДоступЕст
ь.RU специальн
ый сервис, чтобы входа в социальны
Đľ сети. ЕĐ

22/03/2018 21:01
Вход через Доступ Есть.RU Вход ДоступЕст
ь.RU специальн
ый сервис, чтобы входа в социальны
Đľ сети. Если для Ń

21/03/2018 15:02
В Москве ремонт окон готовы предложит
ь многие компании. Наши опыные и квалифици
рованные мастера оценят состĐ

02/03/2018 06:55
<a href=http://ekovse
.ru/katalog/biopre
paratyi/bionex-ind
ustrial-dlya-ochis
tki-stochnyih-vod>Đ
›ŃƒŃ‡ŃˆĐ¸Đľ системы очистки сточных вОд</a>

27/02/2018 06:28
<a href=http://ekovse
.ru/katalog/biopre
paratyi/biokonserv
ant-laktis>Лучш
ие силосные закваски в России, инструкци
я по их применени
ю</a>

27/01/2018 23:59
Ну в принципе все по делу ,

Aktualnie online
· Gości online: 3

· Użytkowników online: 0

· Łącznie użytkowników: 10,243
· Najnowszy użytkownik: Matthewrag
Wygenerowano w sekund: 0.09 1,006,636 Unikalnych wizyt

Więcej na iuczelnia.edu.pl

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies.